نيستم من

خلـــق پنـــــــدارد كــــه مــن فــرزانه ام

يـــــار پنـــــــدارد كــــه مــن ديـــوانه ام

عاشــــقى را بهــــر من گفتـند: ”عَجَب!“

چــــون به پـاى عشق خويــش زولانه ام

دوش به شــــــيخِ ديــن گفتـم راز خويش

نيـستـــــــــم مـــن، مابقــــى افســـــانه ام

بت خـــويش را مـــن شكـــستم بهــــر او

هجر او چـــون شمـــع و مـــن پروانه ام

كفــــر پنــــدارم كــــه لاف از خــود زنم

پـــــــر شـــــده از لطـــف حق پيــمانه ام

هســــت مــــن در علــــم او بــود از ازل

گــــرچـــه باشـــد جســـم خـــاكى لانه ام

گــــو بخلـــق كى مــردم دون و حريص

چـــــون شـــــما گر من شــــوم ويرانه ام

در نظـــــام هـست و نيست انـــدر جهان

حـرف كفرست ايـــــن كه من جاودانه ام

شيـــخ ديـــن گفـت با خجالت: ”مصلحا!

مــن چـو تو از هست و نيست بيگانه ام“

سيد حسيب مصلح

ملبورن – آستراليا

17/10/2007 ميلادى